لوموند روزنامۀ عصر پاریس در گزارشی مفصل به قلم فرستادۀ ویژه خود به کابل از مقاومت زنان افغان علیه اجبارهای دیکتاتوری اسلامی رژیم طالبان نوشته است. لوموند نوشته است : جهان پرهیاهوی حاضر در خصوص زنان افغانستان سکوت پیشه کرده است. دربارۀ سرنوشت زنان افغان هیچ چیز به جز احکام هبتالله آخوندزاده، رهبر طالبان، شنیده نمیشود که هر بار با دستوراتش تهماندههای آزادی را از میان میبرد و یادآور می شود که جنسیت عامل تعیینکنندۀ حق حیات و زندگی اجتماعی در افغانستان است.
تمام زنانی که با گزارشگر لوموند مصاحبه کردهاند، گفتهاند که طالبان هر گونه مخالفت آشکار را از بین بردهاند. اما، نابودی رسانههای مستقل، دستگیریها و سرکوب خانوادهها، شبکههای اجتماعی و محافل و انجمنهای دوستانه را به تنها فضای بیان آزاد مبدل ساختهاند.
به نوشتۀ لوموند این فضای تیره، ناامیدی و سرخوردگی زنان افغان را در پی داشته است. برخی از این زنان همانند دختر جوانی به نام زینب به گزارشگر لوموند گفتهاند که احساس میکنند با بازگشت طالبان به قدرت زنده به گور شدهاند و نفس کشیدن تنها حقی است که طالبان برای زنان افغانستان باقی گذاشتهاند.
به نوشتۀ لوموند محروم کردن نیمی از جمعیت چهل میلیون نفری افغانستان از کلیه حقوق خود همچنان جریان دارد و کم نیستند زنان افغانی که در نتیجۀ ناامیدی مطلق به خودکشی یا اعتیاد روی میآورند. به نوشتۀ لوموند در وضعیت خفقانآور کنونی افغانستان بسیاری از زنان جوان این کشور از ازدواج نیز روی گرداندهاند و آن را بیش از پیش عامل تشدید سرکوب مردانه و محرومیت بیشتر زنان از حقوق و آزادیهایشان میدانند. به گفتۀ یکی از زنان افغان با بازگشت طالبان به قدرت شکاف میان زنان و مردان تشدید شده و بسیاری از زنان افغانستان تنهایی را به مانع بزرگ ازدواج ترجیح می دهند.
لوموند در گزارش خود تصریح میکند که برغم همۀ سرکوبها و محدودیتهای تحمیلی طالبان، کسب استقلال اقتصادی از طریق کار و کارآفرینی به ابزار زنان افغانستان برای مقاومت علیه اسلامگرایان طالب تبدیل شدهاند. آریانا، یک دختر جوان افغان، به لوموند گفته است که طالبان و اسلامگرایان حاکم بر افغانستان میخواهند شیوۀ مذهبی و محافظهکارانۀ زندگی روستایی را به شهرها تحمیل کنند، اما، آنان در این اقدام با مقاومت فرهنگ شهری و شبکههای اجتماعی روبرو هستند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر