ده ها تن از اعضای خانواده های جانباختگان اعدام های سراسری سال ۱۳۶۷ در زندان های جمهوری اسلامی، در متن مشترکی خطاب به هموطنان نوشته اند نامه ای در شهریور ماه امسال خطاب به مسعود پزشکیان رئیس جمهور اسلامی که در آن شرح کوتاهی از ظلم و ستمی که ده هاست بر ان ها می رود، فرستاده اند. این نامه بدون پاسخ مانده و با برخوردهای اهانت آمیز مسئولان وزارت اطلاعات همراه شده است. متن خطابیه ی خانواده ها به «هموطنان» و نامه به پزشکیان اکنون منتشر شده است.
خانواده ها در متن خطاب به «هموطنان عزیز» چنین نوشته اند:
یازده ماه است که در گورستان خاوران را به روی ما بستهاند. ما بارها با مراجعه و نوشتن نامه به مسئولان، مراکز و نهادهای گوناگون جمهوری اسلامی ایران، خواهان بازگشایی در گورستان برای حق سوگواری و حضور بی قید و شرط بر سر مزار عزیزانمان بودیم ولی تا کنون پاسخی نگرفتهایم.
نامه دادخواهیِ اخیر ما نیز، پس از مراجعه به نهادها و مراکز نامبرده و ماه ها سرگردانی، از سوی شورای تأمین استان تهران، به وزارت اطلاعات ارجاع داده شد؛ که پس از گذشت چند هفته و پیگیری دادخواهان، مسئولان وزارت اطلاعات با برخوردی اهانت آمیز و به صراحت، بر پاسخگو نبودنشان تأکید کردند!
اینک، آخرین نامهی بی پاسخِ بازماندگان را که پیوست است، برای آگاهی شما مردم شریف ایران، منتشر میکنیم.
با سلام و احترام،
همانگونه که آگاهید در دهه ۱۳۶۰، به ویژه تابستان ۱۳۶۷، هزاران تن از عزیزان ما، زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران را مخفیانه و برخلاف قوانین جمهوری اسلامی ایران، به جوخههای مرگ سپردند و پیکر آنان را مخفیانه و بینامونشان در گورهای جمعی در سراسر کشور، از جمله در گلزار خاوران، کنار مزار بهاییان و جانباختگان پیش از سال ۱۳۶۷، پنهان کردند.
بیش از چهار دهه از آن زمان میگذرد. نه پیکرشان را به خانوادهها سپردند، نه محل دقیق دفنشان را اعلام کردند و نه اجازه سوگواری به بازماندگان دادند. افزون بر اینها، مدتهاست با کشیدن دیوارهای بلند بتونی، نصب دوربینها و بستن درهای خاوران، از ورود بازماندگان به محوطه مزار جلوگیری میکنند. بهرغم مخالفت بهاییان، درگذشتگان آنان را در خاک عزیزان ما دفن میکنند، حرمت دو طرف را شکسته و داغ ما را تازه میکنند.
مامور کنترل این مزار، که خود را مسعود مؤمنی معرفی میکند، رفتاری اهانتآمیز با خانوادهها دارد و با محدود کردن زمان حضور، ممانعت از گذاشتن گل و مطالبه کارت ملی برای رفتن بر مزار، بر رنج خانوادهها میافزاید.
ما بارها صبورانه و از راههای قانونی، با نوشتن نامه و مراجعات مکرر به نهادهای مسئول مانند شهرداری، شورای شهر و حراست بهشت زهرا، دادخواهی کردهایم، ولی نتیجهای نداشته است.
اکنون بار دیگر کمترین و ابتداییترین حق انسانی، عرفی و قانونی حضور بازماندگان بر مزار عزیزانشان، یعنی حق سوگواری را مطالبه میکنیم.
ما خواهان:
- توقف دفن اموات دیگر در خاک عزیزانمان
- گشودن درهای خاوران و برداشتن هرگونه مانع و محدودیت برای حضور بر مزار، گلباران آن و بزرگداشت عزیزانمان در گلزار خاوران هستیم.
رونوشت به:
- قوه قضائیه
- وزارت دادگستری
- وزارت کشور
- شورای تأمین استان تهران
- شورای شهر تهران
- شهرداری تهران
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر